Nerden Başlanır Hayata 3. Kısım
Sabah uyandığımda Sevgi hâlâ yanımda uyuyordu. Neredeyse bir aylık evliliğimizde ne o ailemin gaddarlığına alışabilmişti ne de ben birinin yanında yatmaya alışmıştım. Bir yandan Sevgi'yi seyrederken diğer yandan nasıl olacağını düşünüyordum. Buralardan gitmem gerekiyordu ama daha yolunu bulamamıştım. Bunları düşünürken bir anda Sevgi uyandı. "Günaydın ama saat sabah beş, istersen biraz daha yatabilirsin." dedim. Saygısını da kaybetmek istemeyen bir tarzda "Annen bir saat sonra işlere başlayacak ve işler bana kalıyor evde başka kız yok çünkü." dedi. Gözleri dolmaya başlamıştı. Bir elimi sırtına atıp sıvazlayarak yatıştırmaya çalıştım. "Evliliğimiz ilk ayını doldurmak üzere ve birbirimize güvenmemiz gerektiğini düşünüyorum. O yüzden anlatmak istediğin bir şey varsa anlatabilirsin." dedim.
İstemsiz bir şekilde biraz utanarak omzunu çekti. Bir süre bana baktı ve biraz sinirli bir şekilde sitem etmeye başladı. Önce annen dedi ve durdu. Belliki anlatmaktan vazgeçmişti. "Halledebilirim merak etme. Ama yanımda olduğun için teşekkür ederim." diye devam etti. Sıkmak istemediğim için "sen bilirsin" diyerek konuyu kapattım.
Birbirimize öylesine bakıyorduk. Bir yandan anlamaya bir yandan tanımaya çalışıyorduk sanki. O gün ilk defa dudağından bir anlık öptüm Sevgi'nin. "Neden öptün?" diye sordu. "Önce güven sonra sevgi gelir. Artık sana güvendiğimi düşünüyorum o yüzden öptüm." dedim. Gülerek devam etti "Ya bir aydır olan durum peki?". Ben de istemsiz gülmüştüm. "Sana saçma gelebilir ama ruhsal olarak yakın hissetmediğim birine yakınlaşmak istemedim. Sen de bir şey demeyince sana alışmak için bekledim. Aynı şekilde senin de bana alışmanı ve güvenmeni istedim. Ailede olan onca şeye rağmen ses etmiyorsun. Senin de biraz rahat olmanı istiyorum. Senin de rahat olmaya hakkın var ve aynı şekilde sen çocuk istemeyene kadar sana o konuda destek olacağım haberin olsun." diye açıklama yaptım. Şaka yaptığımı düşünüyor olmalıydı. Gözleri tamamen açık bir şekilde bana bakıyordu. "Evliliği yürüten çocuk sahibi olmadan anne baba olabilenlerdir. O da anlayış ve destekten gelir. diye yazıyordu bir kitapta. Ben de aynı şekilde düşünüyorum." diye devam ettim. Kafası allak bullak oldu bir anda Sevgi'nin "Saat geç oldu ben kalkıp hazırlanmalıyım." dedi ve kalkıp hızlıca giyinmeye başladı. Odadan çıkmadan önce son bir kez bana baktı ve odadan çıktı. Hâlâ şaşkın olduğu kesindi ama bunları düşüneceğini umuyordum.
Sevgi'nin gidişinden sonra Antalya'da aldığım kitabın sayfalarında gezindim biraz. "Bizim elimizde olan durumlar elimizde olmayanlara göre daha zordur. Bunun en büyük örneği ise insan olma durumudur. İnsan olarak doğmak elimizde değilken insan olarak yaşamak insanlığı yaşamak çok zordur."
İstemsiz bir şekilde biraz utanarak omzunu çekti. Bir süre bana baktı ve biraz sinirli bir şekilde sitem etmeye başladı. Önce annen dedi ve durdu. Belliki anlatmaktan vazgeçmişti. "Halledebilirim merak etme. Ama yanımda olduğun için teşekkür ederim." diye devam etti. Sıkmak istemediğim için "sen bilirsin" diyerek konuyu kapattım.
Birbirimize öylesine bakıyorduk. Bir yandan anlamaya bir yandan tanımaya çalışıyorduk sanki. O gün ilk defa dudağından bir anlık öptüm Sevgi'nin. "Neden öptün?" diye sordu. "Önce güven sonra sevgi gelir. Artık sana güvendiğimi düşünüyorum o yüzden öptüm." dedim. Gülerek devam etti "Ya bir aydır olan durum peki?". Ben de istemsiz gülmüştüm. "Sana saçma gelebilir ama ruhsal olarak yakın hissetmediğim birine yakınlaşmak istemedim. Sen de bir şey demeyince sana alışmak için bekledim. Aynı şekilde senin de bana alışmanı ve güvenmeni istedim. Ailede olan onca şeye rağmen ses etmiyorsun. Senin de biraz rahat olmanı istiyorum. Senin de rahat olmaya hakkın var ve aynı şekilde sen çocuk istemeyene kadar sana o konuda destek olacağım haberin olsun." diye açıklama yaptım. Şaka yaptığımı düşünüyor olmalıydı. Gözleri tamamen açık bir şekilde bana bakıyordu. "Evliliği yürüten çocuk sahibi olmadan anne baba olabilenlerdir. O da anlayış ve destekten gelir. diye yazıyordu bir kitapta. Ben de aynı şekilde düşünüyorum." diye devam ettim. Kafası allak bullak oldu bir anda Sevgi'nin "Saat geç oldu ben kalkıp hazırlanmalıyım." dedi ve kalkıp hızlıca giyinmeye başladı. Odadan çıkmadan önce son bir kez bana baktı ve odadan çıktı. Hâlâ şaşkın olduğu kesindi ama bunları düşüneceğini umuyordum.
Sevgi'nin gidişinden sonra Antalya'da aldığım kitabın sayfalarında gezindim biraz. "Bizim elimizde olan durumlar elimizde olmayanlara göre daha zordur. Bunun en büyük örneği ise insan olma durumudur. İnsan olarak doğmak elimizde değilken insan olarak yaşamak insanlığı yaşamak çok zordur."
Yorumlar
Yorum Gönder